อยากใจดีกับตัวเองบ้าง ต้องทำยังไงนะ?

หลายครั้งเราก็หลงลืมไป ว่าเราเองก็สมควรได้รับความอ่อนโยน การให้อภัย และคำชื่นชมเหมือนกัน

แต่ไม่เป็นไรค่ะ! เพราะความใจดีและมีเมตตาต่อตนเอง เป็นสิ่งที่เราฝึกฝนได้!

วันนี้เรามีเครื่องมือที่จะช่วยให้เพื่อนๆได้ค่อยๆโอบรับ ทั้งสิ่งที่เพื่อนๆทำได้ดีและสิ่งที่อาจพลาดไปบ้าง

แค่ลองใช้เวลาเพียงเล็กน้อยในแต่ละวัน เพื่อขอบคุณ ยกโทษ และให้กำลังใจตัวเอง ผ่านการเขียนลงในแบบฝึกหัดนี้

เครื่องมือนี้เป็นเครื่องมือที่เรานำไปแจกใน workshop สมุดฮีลใจ ซึ่งพวกเราอยากนำมาแบ่งปันให้เพื่อนๆที่ไม่ได้เข้าร่วมกิจกรรม ได้ดาวน์โหลดไปใช้ด้วยค่ะ

สามารถดาวน์โหลดไฟล์ ได้ที่ cozybara.com/self-compassion ได้เลย

มาเพิ่มความใจดีต่อตนเองกันนะ เพราะทุกคนสมควรได้รับมันจริงๆ

The post มอบถ้อยคำอ่อนโยนให้ตัวเอง ด้วย Self-Compassion Worksheet appeared first on Cozybara.

มีเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยของหนังยอดฮิตและหนังในดวงใจพวกเราอย่าง Everything Everywhere All At Once มาเล่าให้เพื่อนๆฟังกันค่ะ

หนึ่งในผู้กำกับอย่าง Daniel Kwan ได้เล่าว่า ในช่วงแรกๆของการเขียนบทหนังเรื่องนี้ เขาและเพื่อนออกไอเดียกันว่า อยากลองให้นางเอกมีภาวะสมาธิสั้นแบบไม่รู้ตัว เป็นคนที่เสียสมาธิได้ง่าย และทำให้เธอกระโดดไปยังมิติต่างๆใน Multiverse ได้

แต่ Daniel ก็กังวลใจว่า เฮ้ยมันค่อนข้างเป็นเรื่อง Sensitive นะ เขาจึงต้องลอง Google หาข้อมูลเรื่องสมาธิสั้นให้ถูกต้องเสียหน่อย ก่อนจะเริ่มเขียนบทออกมา

Daniel ใช้เวลาจมไปกับการหาข้อมูลจนถึงตี 4 อ่านทุกอย่างที่ขวางหน้าเกี่ยวกับโรคสมาธิสั้น ก่อนที่เขาจะเริ่มน้ำตาไหลออกมา เพราะค้นพบสิ่งที่เชื่อมโยงกับตัวเอง

“อ่าา ตรงจัดเลยย หรือว่าเราก็เป็นโรคสมาธิสั้นวะ”

โรคสมาธิสั้น หรือ ADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) เป็นโรคที่เกี่ยวข้องกับสมาธิ มักจะมีอาการเด่นชัดคือเรื่องของสมาธิที่สั้น เช่น ไม่สามารถจดจ่ออะไรนานๆได้ ทำงานไม่เป็นระเบียบ ไม่ละเอียดรอบคอบ ทำการบ้านไม่ครบ ทำของหาย

หรืออาจจะมีอาการอื่นๆร่วมด้วยเช่น เล่นซน ยุกยิก อยู่ไม่สุข พูดไม่หยุด หุนหันพลันแล่น รอคอยไม่ค่อยได้ เล่นแรง

ซึ่งโรคสมาธิสั้นส่วนมากจะถูกพบในวัยเด็ก เนื่องจากเป็นวัยที่เริ่มเข้าโรงเรียน เริ่มมีความสัมพันธ์กับเพื่อน และด้วยอาการเหล่านี้มักทำให้เด็กที่เป็นโรคสมาธิสั้นเผชิญกับความยากลำบากในการเรียนและการปรับตัวเข้ากับเพื่อน จนอาจกลายเป็นมีภาวะซึมเศร้าหรือวิตกกังวลร่วมด้วย

ถึงอย่างนั้น น้ำตาของ Daniel Kwanก็ไม่ได้หมายถึงความเศร้าเสียใจหรือผิดหวังแต่อย่างใด แต่เขาขยายความว่า มันเหมือนเขาได้เข้าใจตัวเองมากขึ้น

“หรือว่า.. นี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมมีช่วงเวลาที่ยากลำบากในการเรียนและการใช้ชีวิตประจำวันมาตลอด”

“ผมรู้สึกว่า นี่มันเป็นโอกาสที่งดงามจริงๆ ที่จะกลับไปให้อภัยตัวเองในอดีต.. ที่ผ่านมาผมรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่ามาตลอด เพื่อนๆไม่สามารถที่จะพึ่งพาอาศัยผมได้เลย”

การหาข้อมูลเพื่อเขียนบทอาจจะทำให้ Daniel Kwan ได้เริ่มเห็นภาวะสมาธิสั้นที่เขาไม่เคยรู้ตัวมาก่อน แต่สิ่งสำคัญที่เรามักจะย้ำเตือนอยู่เสมอก็คือ “การไม่วินิจฉัยตัวเอง” ค่ะ

หลังจาก Daniel เริ่มค้นพบสิ่งเหล่านี้ มันเป็นจุดเริ่มต้นให้เขาเริ่มเข้าสู่กระบวนการรักษาโดยการไปพบจิตแพทย์ ทานยา และพบนักจิตบำบัด

“การได้รับการวินิจฉัย มันช่วยปลดปล่อยความรู้สึกของการถูกตัดสิน มันทำให้ผมเข้าใจตัวเองมากขึ้น และให้อภัยตัวเองได้มากขึ้น มันเหมือนกับว่า ผมเข้าใจแล้ว และจะมองไปข้างหน้าเพื่อหาทางไปต่อ”

และเขาได้เล่าว่า ในกระบวนการบำบัด ทำให้เขาได้เข้าใจและยอมรับตัวเองมากขึ้น ซึ่งมันเปลี่ยนแปลงวิธีที่เขามองตัวเองและวิธีที่เขาพูดกับตัวเอง จากความรู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองเป็นนั้นมันเป็นเรื่องแย่ เรื่องน่าเวทนา กลายมาเป็นการมองว่ามันโอเคนะกับสิ่งที่ฉันเป็น และจริงๆมันก็เจ๋งออก !

แม้ว่าในท้ายที่สุด Everything Everywhere All At Once จะไม่ได้พูดถึงตัวเอกที่เป็นโรคสมาธิสั้น แต่มันก็ได้เป็นส่วนหนึ่งในการเปลี่ยนแปลงชีวิตของผู้กำกับอย่าง Daniel Kwan ไปตลอดกาล

และถ้าหากใครดูเรื่องนี้แล้ว ก็อาจจะรู้สึกได้ว่า ประสบการณ์การเผชิญกับความยากลำบาก ความโดดเดี่ยว การเยียวยาตัวเอง และการได้รับการประคับประคองจากคนรอบตัว อย่างที่ Daniel เจอมา มันคือแก่นแท้ของหนังเรื่องนี้เลยล่ะค่ะ

The post ผู้กำกับ Everything Everywhere All At Once พบว่าตัวเองเป็นสมาธิสั้นตอนที่เขียนบทหนัง ! appeared first on Cozybara.

เพื่อนๆอาจจะเคยเห็นหน้าผู้ชายคนนี้ผ่านตามาจากที่ไหนสักแห่ง โดยเฉพาะเช้านี้ ที่เขาเพิ่งชนะรางวัล #Oscarในสาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมมาหมาดๆ!

มันน่าทึ่งมากๆเลยค่ะ ที่ Ke Huy Quan หรือ คี ฮุย ควน ผู้ซึ่งห่างหายจากการแสดงไปกว่า 38 ปี! (ก่อนหน้านี้เรียกว่าแทบจะไม่มีใครนึกถึง) เพิ่งได้หวนคืนจอและแสดงผลงานอันน่าจดจำในภาพยนต์ Everything Everywhere All at Once แถมยังกวาดรางวัลนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมจากเวที Golden Globes, SAG Awards และล่าสุดคือ Oscar

หลายคนอาจรู้จักเขามากกว่านั้นจากบทความ บทสัมภาษณ์ และ Speech ที่คีพูดถึงการการกลับมาทำตามฝันอีกครั้งหลังจากล้มเลิกมันไปแล้ว การคว้าโอกาสครั้งที่ 2 และการรอคอยจังหวะเวลาที่เป็นของเรา

ตอนที่เราดูหนังเรื่องนี้ ตัวละครของคีเป็นตัวละครที่เราจำได้แม่นเลยค่ะ เพราะเค้าเป็นตัวแทนของความอ่อนโยน ความใจดี และการยอมรับ ซึ่งการแสดงของเขามันเป็นธรรมชาติมากๆ เหมือนกับบทนี้มันเกิดมาเพื่อเค้าเลย

ซึ่งมันก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เพราะประสบการณ์ต่างๆที่คีเคยเจอและรู้สึกด้วยตัวเองนี่แหละที่ทำให้เขาถ่ายทอดบทนี้ได้อย่างเป็นเนื้อเดียวกันจริงๆ

เมื่อ 39 ปีที่แล้ว Ke Huy Quan เคยเป็นนักแสดงเด็กในหนังดังอย่าง Indian Jones และ The Goonies เขาพยายามต่อยอดอาชีพนักแสดง แต่การสู้ในอุตสาหกรรมภาพยนต์ Hollywood ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยค่ะ โดยเฉพาะกับนักแสดงเอเชีย การจะมีโอกาสอยู่ในจอคือยากมากๆ ยากเสียจนเขาคิดว่าคงไม่มีโอกาสและไม่เหมาะกับการอยู่ในเส้นทางนี้อีกแล้ว จึงผันตัวไปทำงานเบื้องหลังแทน

“หลายปีเหลือเกิน ที่ผมกลัวว่าผมคงทำอะไรมากไปกว่านั้นไม่ได้แล้ว”

คีเชื่อว่าโอกาสที่เขาได้มาตอนเด็กคงเป็นเพราะโชคช่วย และเขาคงไม่มีโอกาสอีกแล้ว

หลายคนก็อาจเคยผ่านช่วงเวลาแบบนี้มาก่อน ตอนที่เราพยายามอย่างเต็มที่ แต่ผลที่ได้มันออกมาไม่สมหวัง จนคิดว่าเราคงไปต่อทางนี้ไม่ได้แล้ว เราอาจจะท้อหรือถอดใจ และเลือกทางที่เหมาะสมกว่าในเวลานั้นแทน

แต่ทุกอย่างก็มีเวลาของมันเสมอ

เวลาที่เราแพลนชีวิตไว้อย่าง บางทีชีวิตก็พาเราไปอย่าง แล้วก็หยิบยื่นอีกอย่างมาให้เรา

แน่นอนว่าการกลับมาในรอบ 38 ปีของคีไม่ได้ง่ายไปซะทั้งหมด เพราะคีต้องเผชิญกับความกลัว ความกังวล และความไม่แน่ใจ

คีเคยให้สัมภาษณ์กับ GQ ไว้ว่า “ตอนที่ถ่ายหนังมีแต่คนเก่งๆดังๆล้อมรอบ ผมรู้สึกเหมือน Panic Attack เลย” และแม้แต่ถ่ายไปแล้ว เขาก็ยังกังวลว่ามันจะดีไม่พอ

แต่การให้โอกาสตัวเอง และการเลือกทำไปแม้จะยังไม่แน่ใจอย่างเต็มที่ ก็นำคีมาที่จุดนี้เนอะ

มันไม่เป็นไร ที่เราอาจจะท้อบ้าง ผิดหวัง กังวล กลัว แต่ทุกสิ่งทั้งดีร้ายในชีวิต ล้วนพาให้เราเป็นเราในวันนี้ แม้ต้องผ่านช่วงเวลาที่เจ็บปวด แต่มันคงจะเป็นอย่างที่ภรรยาของคีบอกค่ะ ว่าเวลาของเราจะมาถึง

สุดท้ายนี้ คีกล่าวไว้ตอนขึ้นรับรางวัล Oscar เพื่อส่งพลังแห่งความฝันไปยังทุกคน

“คุณต้องเชื่อในความฝัน ผมเองก็เกือบจะยอมแพ้ไปแล้ว ถึงทุกคนที่กำลังสู้อยู่ รักษาความฝันของคุณเอาไว้นะ”

The post Ke Huy Quan นักแสดงผู้เคยผิดหวัง สู่ผู้ชนะรางวัล Oscars appeared first on Cozybara.

เราแต่ละคนคงมีความเครียดในหน้าตาที่ต่างกันไปเนอะ

บางคนเครียดเรื่องการเรียน
บางคนเครียดเรื่องการงาน
บางคนเครียดเรื่องครอบครัว
บางคนเครียดเรื่องความรัก
หรือเรื่องอื่นๆใดๆได้อีกมากมาย

การที่เราเห็นใครรับมือกับบางเรื่องไม่ได้ อาจจะต่างจากเราที่ทำได้ ไม่ได้หมายความว่าเขาอ่อนแอหรือความเครียดที่เขากำลังเจออยู่มันเป็นเรื่องเล็กน้อยนะคะ

ในมุมของคนที่กำลังเผชิญความเครียดอยู่ ทุกๆความเครียดมันมีน้ำหนักและมีความหมายของมันเสมอ

ความเครียดป็นประสบการณ์ส่วนบุคคล คือแต่ละคนก็มีเรื่องที่ sensitive แตกต่างกันออกไป มีความถนัดในการรับมือที่ไม่เหมือนกัน

แม้ว่าเรากับเขา อาจจะเครียดเรื่องคล้ายๆกัน แต่ไม่ได้หมายความว่ามันมีรายละเอียดที่เหมือนกัน ในแต่ละเรื่องราวของผู้คนย่อมมีมุมที่เราอาจไม่สามารถรับรู้ได้เลยว่าเขากำลังเผชิญอะไรอยู่ มันซับซ้อนแค่ไหน

การพูดว่า “เรื่องแค่นี้เอง” “ไม่เห็นจะยากตรงไหน”
นอกจากจะไม่ช่วยให้คนที่ฟังคลายเครียดแล้ว ยิ่งอาจทำให้เครียดมากขึ้นอีกด้วยนะ

เพราะนอกจากเขาจะต้องเผชิญกับความเครียดในสถานการณ์นั้นแล้ว ยังต้องเจอกับความคิดว่า “เรื่องแค่นี้ ทำไมฉันถึงจัดการมันไม่ได้ ?” เพิ่มขึ้นอีกอย่างหนึ่ง ซึ่งมันกดดันมากเลยค่ะ

แม้แต่ละคนจะมีความเครียดที่ต่างกัน มีความถนัดในการรับมือที่ต่างกัน
แต่สิ่งที่เรามีเหมือนกัน คือเราทุกคนเคยเจอความเครียด กำลังฝ่าฝันบางอย่างอยู่เหมือนกัน ไม่สมบูรณ์แบบเหมือนกัน

เราจึงสามารถเกื้อกูลกันได้ด้วยความเข้าอกเข้าใจ เห็นอกเห็นใจ อย่างน้อยก็ในฐานะเพื่อนมนุษย์ที่เดินอยู่บนเส้นทางเดียวกันนะ

The post ไม่มีความเครียดไหนที่ไม่สำคัญ และเราไม่จำเป็นต้องตัดสินกันที่ขนาดความเครียด appeared first on Cozybara.

มีใครได้ดูซีรี่ส์เกาหลีเรื่อง My Liberation Notes แล้วบ้างคะ?

เราเพิ่งดูจบไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้วเอง (ช้ากว่ากระแสไปมาก 555) ชอบในความงดงามละเมียดละไมมากๆ โดยเฉพาะแง่มุมที่หลากหลายของการใช้ชีวิต ในมุมนักจิตวิทยาดูไปแล้วก็เห็นความเชื่อมโยงกับเรื่องสุขภาพจิตในหลายมิติเลยค่ะ

My Liberation Notes เป็นเรื่องของสามพี่น้องมนุษย์เงินเดือน บ้านก็อยู่ไกลจากตัวเมือง ต้องเดินทางนานๆไปทำงาน ใช้ชีวิตไปตามเรื่องตามราวของตัวเอง ไม่แย่แต่ก็ไม่เริ่ดหรู มีความขมขื่นบ้าง เบื่องาน เจ้านายแย่ อยากมีแฟน อยากรวย ไม่ต่างไปจากชีวิตจริงของพวกเรานี่แหละ

ตลอดเวลาในเรื่อง ในฐานะคนดู เราจะได้เฝ้ามองพวกเขาเผชิญเหตุการณ์ต่างๆ ทั้งที่ไม่สมหวัง อึดอัด ไม่พอใจ ซึ่งเค้าก็มักจะตั้งคำถามอยู่เสมอว่า ทำไมชีวิตถึงเป็นแบบนี้ ชีวิตที่เรื่อยๆ ผ่านไปวันๆ ไม่รู้ว่าจะสมหวังเมื่อไหร่ หรือบางครั้งก็ไม่รู้ว่าอยู่ไปทำไม มันจะมีความหมายขึ้นมาบ้างไหมนะ

ฟีลเหมือนจะเป็นซีรี่ส์ดราม่าหนักๆ แต่ไม่ใช่เลยค่ะ ซีรี่ส์มักจะชวนเราตั้งคำถามกับตัวเองและก็ปลอบประโลมเราไปด้วย

เหมือนกับกำลังบอกเราว่า “มันไม่เป็นไรถ้าชีวิตจะเป็นแบบนี้ เธอไม่ได้เผชิญมันอยู่คนเดียวหรอกนะ”

มีตอนหนึ่งที่ตัวละครในเรื่องพูดว่า
“ห้านาทีในหนึ่งวัน แค่ได้หายใจสักห้านาที ก็ทนมีชีวิตต่อไปได้แล้ว”

เวลาที่เราเผชิญเรื่องยากๆ เราอาจจะรู้สึกว่ามันหนักและนานจังนะ ใจเราเฝ้าคิดแต่ว่าเมื่อไหร่มันถึงจะผ่านไปเสียที เราไม่ชอบเอาเสียเลย

ในกระบวนการปรึกษา นักจิตวิทยามักจะชวนให้ผู้รับบริการค่อยๆ take it by step ค่อยๆเดินไปทีละก้าว ค่อยๆลากเส้นต่อจุดไปทีละนิด ค่อยๆทำมันไปวันต่อวันก็ได้ หรือวันต่อวันไม่ไหว ก็มาลองดูแบบชั่วโมงต่อชั่วโมง นาทีต่อนาที

“ผลักดันตัวเองทีละก้าว”

แม้ว่ามันจะยากในตอนแรก
แม้ว่ามันจะไม่ได้ดีทั้งวัน
แค่มีช่วงสั้นๆที่เราได้รู้สึกโอเคบ้าง แค่นั้นก็พอแล้ว

ค่อยๆเติมแรงใจด้านบวกของเราให้แข็งแรงและเติบโตขึ้นทีละนิดๆ แล้ววันหนึ่งเราก็จะสามารถยืดหยัดและโอบรับกับชีวิตหลากรสได้ในที่สุด

ใครที่อยากดู #MyLiberationNotes ยังอยู่ใน Netflix นะคะ จังหวะซีรี่ส์เป็นแบบดูได้เรื่อยๆ ปล่อยใจไม่ต้องกดดัน แล้วจะพบว่ามันเต็มไปด้วยความหมายจริงๆน้าา

The post ค่อยๆผลักดันตัวเองไปทีละก้าว ด้วยการสัมผัสกับสิ่งดีๆเล็กๆน้อยๆในแต่ละวัน appeared first on Cozybara.

เราจะแสดงออกถึงความรักยังไงได้บ้างน้า ?! จะบอกรัก จะให้ดอกไม้ หรือจะโอนเงินให้ดี

ทุกคนก็คงมีวิธีการแสดงออกถึงความรักที่แตกต่างกันออกไป แต่ไม่ว่าเพื่อนๆจะแสดงออกถึงความรักในแบบไหน พื้นฐานของความรักก็ยังคงเป็นความเข้าใจ เปิดกว้าง และยอมรับ

การอยู่ข้างๆกัน รับฟังกัน การสื่อสารกัน พยายามเข้าใจกันและกัน อาจเป็นสิ่งที่ดูเป็นเรื่องธรรมดาทั่วไป แต่จริงๆแล้วมันคือการแสดงออกถึงความรักในรูปแบบนึง และเป็นการดูแลรักษาความสัมพันธ์ให้เติบโตและงอกงามไปพร้อมๆกับความรักนะคะ

The post Show Me How You Love appeared first on Cozybara.

“เป้าหมายในชีวิตของเราคืออะไร?”
“อะไรที่ทำให้เราอยากใช้ชีวิตในทุกๆวัน?”

หลายคนอาจเคยตั้งคำถามนี้กับตัวเองใช่ไหมคะ แต่มันก็ไม่ง่ายเลยที่จะหาคำตอบ ยิ่งเมื่อมองไปรอบๆ เราอาจจะเจอแนวคิดว่า “ต้องใช้ชีวิตอย่างมีความหมาย จึงจะเป็นชีวิตที่ดีและคุ้มค่า!” ยิ่งทำให้เรารู้สึกกดดันที่ทำไมเราถึงยังไม่มีหรือหามันไม่เจอสักที

กลายเป็นมีความรู้สึกไม่ชอบตัวเองขึ้นมา หรือกลายเป็นคำถามซ้อนขึ้นมาว่า ถ้าเราไม่มีคำตอบนี้ ชีวิตของเราจะเรื่อยเปื่อยไร้คุณค่าหรือเปล่านะ ?

ในมุมหนึ่ง การมุ่งตั้งคำถามและหาคำตอบเกี่ยวกับความหมายในชีวิตมากเกินไป จึงอาจทำให้เรามีความสุขน้อยลง

แน่นอนว่า “การมีความหมายในชีวิต” เป็นเรื่องที่ดีนะคะ มันทำให้เรารู้ชัดเจนในแนวทางของตัวเองมากขึ้น

แต่บุคคลสำคัญมากๆคนหนึ่งในวงการจิตวิทยา ที่เสนอแนวคิดเรื่องความหมายในชีวิต อย่าง Victor Frankl ได้บอกไว้ว่า “ความหมายในชีวิตนั้นไม่ได้เกิดจากการคิดและค้นหาเชิงนามธรรม”

Frankl ยังมองว่าเราอาจจะไม่ต้องไปสนใจหามันขนาดนั้น แค่ใช้ชีวิตไปแล้วก็รอให้มันเกิดขึ้นเองก็พอ

แล้วทำยังไงมันถึงจะเกิดขึ้นได้นะ?

เราจะรับรู้มันได้เมื่อเราลงมือทำสิ่งต่างๆค่ะ

เมื่อเราทำหรืออยู่กับบางอย่าง เราจะค่อยๆรู้สึกเชื่อมโยงกับมัน จนเห็นความรู้สึกที่เรามีต่อสิ่งนั้นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น และเราจะเริ่มรับรู้ถึงสิ่งที่มีความหมาย (ซึ่งพัฒนาไปสู่ความหมายในชีวิต) ผ่านกิจกรรมเหล่านั้น

มันอาจเป็นกิจกรรมที่เราอินกับมัน สิ่งที่เราทำได้ดี สิ่งที่เราใช้เวลากับมันได้เยอะ หรืออาจเป็นการอยู่กับคนที่เรารัก การไปในที่ที่เราชื่นใจ การค่อยๆทำเป้าหมายเล็ก กลาง ใหญ่ ในชีวิต

แม้บางคนอาจจะยังรู้สึกว่า เรายังไม่รู้เลยว่าเราชอบอะไร หรือเราทำอะไรได้ดี ทำอะไรแล้วมีความสุข โดยเฉพาะคนที่ยังอยู่ในช่วงวัยรุ่น หรือในวัย 20 ก็จะยิ่งสับสน ไม่แน่ใจ หาไม่เจอ

ไม่เป็นไรเลยค่ะ เป็นเรื่องธรรมดาที่เราจะรู้สึกแบบนั้น และเป็นเรื่องธรรมดาที่บางครั้งเราจะรู้สึกสับสน ไม่แน่ใจ ไม่มั่นใจ

หรือแม้ว่าเราจะพบมันแล้ว วันหนึ่งมันก็อาจเปลี่ยนไปได้ ตามจังหวะเวลาในชีวิต บางครั้งคุณตาคุณยาย ก็เริ่มกลับมาค้นหาความหมายในชีวิตใหม่ ในวัย 60 อัปได้เหมือนกัน!

ดังนั้นการคิดไปเรื่อยๆอาจจะไม่ได้คำตอบว่าความหมายในชีวิตของเราคืออะไร ชวนกลับมาค่อยๆทำ ค่อยๆลองลงมือ แล้วรับรู้มัน อาจจะงงบ้าง ไม่งงบ้าง มันก็โอเค อย่าลืมสนุกกับมัน (ในแบบของเรา) กันนะคะ ความรู้สึกของการได้ทำอย่างมีความสุขนี่แหละ ที่จะเป็นบันไดต่อยอดไปสู่การได้เจอเส้นทาง เป้าหมาย และคุณค่าในแบบของเราเอง

The post การค้นหาความหมายชีวิตมากเกินไป อาจยิ่งทำให้มีความสุขน้อยลง appeared first on Cozybara.

ไม่กล้าปฏิเสธใคร เพราะเขาต้องเกลียดเราแน่เลย
พูดว่า “ได้” เสมอ แม้ใจจริงจะไม่อยากทำ
รู้สึกผิดมากเลย ที่ไม่ทำตามที่อีกฝ่ายขอ
นี่เราไม่ดีเองหรือเปล่า รู้สึกเห็นแก่ตัวจัง

เคยรู้สึกผิด รู้สึกแย่กับตัวเอง หรือกังวลเวลาที่เราไม่ทำตามความต้องการของคนอื่นกันไหมคะ ?

มีคำๆหนึ่งที่ใช้เรียกคนที่มักยอมตามใจคนอื่นเสมอ คือคำว่า “People Pleaser” ค่ะ

People Pleaser อาจจะเป็นคนที่แคร์คนรอบตัวมากๆจนให้ความสำคัญกับคนอื่นก่อนใจตัวเอง อาจจะเป็นคนที่ไม่กล้าปฏิเสธเพราะกลัวจะถูกมองไม่ดี หรือแม้กระทั่งคุ้นเคยกับการทำตามความต้องการของคนอื่นเพื่อให้ได้รับการยอมรับหรือหลีกเลี่ยงการถูกลงโทษ

แต่ไม่ว่าจะจากสาเหตุใด ผลลัพธ์คือการพยายามทำให้ผู้อื่นพึงพอใจ จนต้องละเลยความรู้สึกตัวเองนั่นเองค่ะ

แล้วยิ่งในบริทบทสังคมไทยที่มีความเกรงใจสูง มีระบบอาวุโส เราอาจไม่เคยถูกฝึกให้พูดอย่างตรงไปตรงมา เมื่อมีเหตุการณ์ที่ต้องปฏิเสธ บางครั้งมันจึงเป็นเรื่องยากที่จะแสดงจุดยืนของเราที่มันขัดกับความต้องการของคนอื่น

หลายครั้งเราเลยต้องอยู่กับความอึดอัดกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น รู้สึกโดนเอาเปรียบ แต่ในขณะเดียวกันก็โกรธตัวเอง ที่ไม่สามารถยืนหยัดในความต้องการของตัวเองได้ บางคนอาจจะกังวลมากๆเพราะกลัวว่าคนอื่นจะไม่พอใจ ความรู้สึกเหล่านี้ทำให้เราเหนื่อยล้าทางอารมณ์มากๆเลยค่ะ แล้วเราจะทำยังไงได้บ้างนะ ที่จะผลักตัวเองออกจากการเป็น People Pleaser ได้

1. ฝึกฝน Self-Awareness
   เริ่มจากการกลับมารับรู้ตัวเองกันค่ะ รับรู้ความรู้สึกของเรา เรากำลังรู้สึกอย่างไรเมื่อต้องทำตามคำขอนี้? เรากำลังกังวลอยู่ไหม? ยอมรับความต้องการที่แท้จริงของตัวเอง เราอยากทำสิ่งนี้หรือเปล่านะ? ตัวเราเองนี่แหละที่จะให้คำตอบได้ หากคำตอบคือไม่ มันก็ไม่เป็นไรเลย เมื่อรู้แล้ว เราก็จะได้สื่อสารต่อไปนั่นเอง}
   
2. ฝึกสื่อสารอย่างตรงไปตรงมาและตรงความรู้สึก
   มัน OK ที่จะ Say No และระบุว่าสิ่งที่เราทำได้คืออะไร เช่น การบอกเพื่อนร่วมงานว่า ถ้าทักมาหลังเลิกงาน เราจะไม่สามารถตอบได้นะ หรือการบอกว่าเวลาที่จะติดต่อเราได้คือกี่โมงถึงกี่โมง ถ้าเราเคยชินกับการ Say Yes โดยอัตโนมัติ วันนี้อาจลองเว้นช่วงก่อนตอบสักแป๊บ ลองกลับมาคิดกับตัวเองก่อน แล้วค่อยตอบกลับไปก็ยังได้นะ
   
3. พูดกับตัวเองเชิงบวก
   เป็นธรรมดาที่เวลาต้องปฏิเสธเราอาจรู้สึกผิดและกังวล อย่าลืมยืนยันกับตัวเอง ว่ามันโอเคที่เราจะปฏิเสธ มันโอเคที่เราจะให้ความสำคัญกับตัวเองก่อน และถึงจะมีใครไม่พอใจอยู่บ้าง เราก็จะยังเป็นเราที่มีคุณค่าอยู่ดี
   
4. ปรึกษาผู้เชี่ยวชาญ เพื่อเข้าใจที่มาที่ไปให้มากขึ้น
   สำรวจและทำความเข้าใจว่าอะไรที่ขับเคลื่อนให้เราเป็น People Pleaser บางทีเราอาจจะพัฒนามันมาตั้งแต่เด็ก หรือบางทีเราอาจจะมีความคิดความเชื่อบางอย่างที่ทำให้เรา “ต้องทำให้คนอื่นพอใจ” อยู่ก็ได้ เมื่อเข้าใจแล้ว จะได้ขยับไป step ถัดไป ว่าจะทำอะไรได้บ้าง ให้มันไม่กระทบใจเรามากเท่าเดิม

วันนี้มันอาจไม่ง่ายเลยที่จะเลิกเป็นคนที่ตามใจคนอื่นตลอดเวลา แต่เราสามารถค่อยๆปรับทีละนิดได้นะคะ มันอาศัยการฝึกฝนมากพอตัวเลยแหละ มาฝึกไปด้วยกันนะคะ

The post โอเคที่ไม่โอเค ความทุกข์ใจของการเป็น People Pleaser appeared first on Cozybara.

มีคำถามหนึ่งที่เพื่อนๆอาจจะเคยสงสัยกันบ่อยๆค่ะ นั่นคือไปทำแบบทดสอบซึมเศร้ามาจากในเน็ต แล้วได้คะแนนสูงมาก แบบนี้ถือว่าเป็นโรคซึมเศร้าหรือเปล่า

จริงๆแล้วแบบทดสอบซึมเศร้าในอินเตอร์เน็ตที่เราทำส่วนใหญ่ มักจะมีชื่อเรียกสั้นๆว่า “9Q” ค่ะ ประกอบไปด้วยคำถาม 9 ข้อที่เกี่ยวกับอาการเวลาที่เราเศร้า แบบวัดนี้ถูกพัฒนามาจากแบบประเมิน Patient Health Questionnaire หรือ PHQ-9 จากต่างประเทศ ซึ่งได้รับความนิยมเนื่องจากใช้ง่ายและรวดเร็ว

เวลาที่เราทำแบบทดสอบนี้เสร็จก็จะมีคะแนนออกมา แล้วก็นำคะแนนที่ได้ไปเทียบกับเกณฑ์ค่ะ ว่าความเศร้าของเราอยู่ในระดับไหน

แต่การได้คะแนนสูงก็ไม่ได้แปลว่าเราเป็นโรคซึมเศร้าทันทีนะคะ

เพราะหากเราดูที่ข้อคำถามก็จะพบว่า หลายๆอาการที่แบบทดสอบถามเรานั้น มัน “เป็นอาการที่เกิดขึ้นได้เมื่อเรากำลังเศร้าทั่วๆไป” ไม่ว่าจะเศร้าจากเรื่องใดก็ตาม เช่น เวลาที่เศร้าเราก็อาจจะกินไม่ได้ นอนไม่หลับ รู้สึกเหนื่อยง่ายอยู่แล้วใช่ไหมคะ

แปลว่าหากเรากำลังเศร้าอยู่และมาทำแบบสอบถาม ก็มีแนวโน้มที่คะแนนจะขึ้นสูง โดยไม่จำเป็นว่าจะต้องเป็นโรคซึมเศร้าก็ได้

ดังนั้นอีกเกณฑ์ที่ต้องใช้พิจารณาร่วมด้วยก็คือเรื่องของ “เวลา” เพราะความเศร้าทั่วๆไปบางเรื่อง ผ่านไปสักพักมันก็ดีขึ้นได้ หายเองได้ แต่ความเศร้าที่รุนแรง เข้มข้น จนเป็นภาวะ หรือเป็นโรค อาจจะอยู่กับเราอย่างยาวนาน

ในแบบทดสอบจึงให้เราได้สำรวจตัวเองในช่วง 2 สัปดาห์ที่ผ่านมา ว่ามีอาการดังกล่าวเกิดขึ้นบ่อยแค่ไหน เพื่อดูในมิติของระยะเวลาและความถี่ควบคู่ไปกับอาการด้วยค่ะ

แต่ถึงความเศร้าที่เกิดขึ้นจะกระทบเราในหลายมิติ และเป็นมานานเกินกว่า 2 สัปดาห์ ทำแบบทดสอบแล้วคะแนนก็ขึ้นสูง เราก็ยังไม่ควรแปะป้ายตัวเองว่าเป็นโรคซึมเศร้าอยู่ดีนะ

แบบทดสอบที่เราทำได้ด้วยตนเองมีหน้าที่เป็นแบบประเมินตัวเองเบื้องต้น เป็นเหมือนก้าวแรกให้เรากลับมาตระหนักรู้ได้ชัดขึ้น แต่เราไม่สามารถและไม่ควรวินิจฉัยโรคด้วยตัวเอง

หากทำแล้วคะแนนขึ้นสูง ก็เป็นสัญญาณที่สะท้อนว่าช่วงนี้ไม่ค่อยโอเคเลย แนะนำให้มาปรึกษาผู้เชี่ยวชาญหากต้องการการรับฟังและพูดคุย อาจจะลองเลือกพบนักจิตวิทยา หรือหากต้องการการวินิจฉัยก็สามารถพบจิตแพทย์ได้ เพื่อค่อยๆหาทางดูแลรับมือความเศร้าที่เกิดขึ้น แทบทุกความเศร้าต่างมีที่มาที่ไป สามารถเข้าใจได้และจัดการได้นะ

The post ทำแบบทดสอบซึมเศร้าแล้วคะแนนขึ้นสูง ถือว่าเป็นโรคซึมเศร้าไหม? ต้องทำยังไงดี? appeared first on Cozybara.

เวลาที่ตั้งใจทำอะไรสักอย่าง มีเป้าหมายบางอย่าง แต่ยังไปไม่ถึงตรงนั้นสักที บางครั้งมันก็ท้อแท้ อ่อนแรง หรืออาจพาให้เรารู้สึกไม่พอใจ ผิดหวังในตัวเอง

หากมองแต่ข้างหน้า เราอาจท้อใจที่ยังไปไม่ถึงผลลัพธ์ที่อยากได้

แต่ถ้าลองหันกลับไปมองอีกทางบ้าง เราอาจได้เห็นว่าเราเดินมาไกลแค่ไหนแล้ว

แม้จะยังไปไม่ถึง ก็ไม่เป็นไรเลย บนเส้นทางที่เราได้พยายามมา เราผ่านอะไรมามากมาย ทุกๆก้าวคือการได้เรียนรู้ เติบโต ไม่มีอะไรที่สูญเปล่าเลย

เราไม่สามารถก้าวทีเดียวแล้วถึงเป้าหมายได้ทันที การเรียนรู้เหล่านี้แหละ ที่จะค่อยๆประกอบกันเป็นก้าวเล็กๆ หลายๆก้าว และพาเราไปสู่เป้าหมายในที่สุด

อย่าลืมมองให้เห็นหลักกิโลที่ผ่านมา
ชื่นชมตัวเองบ้าง และให้อภัยตัวเองในความผิดพลาด เพื่อไปต่อกันนะคะ

The post แทนที่จะโฟกัสแค่ผลลัพธ์ ลองหันกลับมามองให้เห็นสิ่งที่เธอได้ทำมา appeared first on Cozybara.