มีเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยของหนังยอดฮิตและหนังในดวงใจพวกเราอย่าง Everything Everywhere All At Once มาเล่าให้เพื่อนๆฟังกันค่ะ

หนึ่งในผู้กำกับอย่าง Daniel Kwan ได้เล่าว่า ในช่วงแรกๆของการเขียนบทหนังเรื่องนี้ เขาและเพื่อนออกไอเดียกันว่า อยากลองให้นางเอกมีภาวะสมาธิสั้นแบบไม่รู้ตัว เป็นคนที่เสียสมาธิได้ง่าย และทำให้เธอกระโดดไปยังมิติต่างๆใน Multiverse ได้

แต่ Daniel ก็กังวลใจว่า เฮ้ยมันค่อนข้างเป็นเรื่อง Sensitive นะ เขาจึงต้องลอง Google หาข้อมูลเรื่องสมาธิสั้นให้ถูกต้องเสียหน่อย ก่อนจะเริ่มเขียนบทออกมา

Daniel ใช้เวลาจมไปกับการหาข้อมูลจนถึงตี 4 อ่านทุกอย่างที่ขวางหน้าเกี่ยวกับโรคสมาธิสั้น ก่อนที่เขาจะเริ่มน้ำตาไหลออกมา เพราะค้นพบสิ่งที่เชื่อมโยงกับตัวเอง

“อ่าา ตรงจัดเลยย หรือว่าเราก็เป็นโรคสมาธิสั้นวะ”

โรคสมาธิสั้น หรือ ADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) เป็นโรคที่เกี่ยวข้องกับสมาธิ มักจะมีอาการเด่นชัดคือเรื่องของสมาธิที่สั้น เช่น ไม่สามารถจดจ่ออะไรนานๆได้ ทำงานไม่เป็นระเบียบ ไม่ละเอียดรอบคอบ ทำการบ้านไม่ครบ ทำของหาย

หรืออาจจะมีอาการอื่นๆร่วมด้วยเช่น เล่นซน ยุกยิก อยู่ไม่สุข พูดไม่หยุด หุนหันพลันแล่น รอคอยไม่ค่อยได้ เล่นแรง

ซึ่งโรคสมาธิสั้นส่วนมากจะถูกพบในวัยเด็ก เนื่องจากเป็นวัยที่เริ่มเข้าโรงเรียน เริ่มมีความสัมพันธ์กับเพื่อน และด้วยอาการเหล่านี้มักทำให้เด็กที่เป็นโรคสมาธิสั้นเผชิญกับความยากลำบากในการเรียนและการปรับตัวเข้ากับเพื่อน จนอาจกลายเป็นมีภาวะซึมเศร้าหรือวิตกกังวลร่วมด้วย

ถึงอย่างนั้น น้ำตาของ Daniel Kwanก็ไม่ได้หมายถึงความเศร้าเสียใจหรือผิดหวังแต่อย่างใด แต่เขาขยายความว่า มันเหมือนเขาได้เข้าใจตัวเองมากขึ้น

“หรือว่า.. นี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมมีช่วงเวลาที่ยากลำบากในการเรียนและการใช้ชีวิตประจำวันมาตลอด”

“ผมรู้สึกว่า นี่มันเป็นโอกาสที่งดงามจริงๆ ที่จะกลับไปให้อภัยตัวเองในอดีต.. ที่ผ่านมาผมรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่ามาตลอด เพื่อนๆไม่สามารถที่จะพึ่งพาอาศัยผมได้เลย”

การหาข้อมูลเพื่อเขียนบทอาจจะทำให้ Daniel Kwan ได้เริ่มเห็นภาวะสมาธิสั้นที่เขาไม่เคยรู้ตัวมาก่อน แต่สิ่งสำคัญที่เรามักจะย้ำเตือนอยู่เสมอก็คือ “การไม่วินิจฉัยตัวเอง” ค่ะ

หลังจาก Daniel เริ่มค้นพบสิ่งเหล่านี้ มันเป็นจุดเริ่มต้นให้เขาเริ่มเข้าสู่กระบวนการรักษาโดยการไปพบจิตแพทย์ ทานยา และพบนักจิตบำบัด

“การได้รับการวินิจฉัย มันช่วยปลดปล่อยความรู้สึกของการถูกตัดสิน มันทำให้ผมเข้าใจตัวเองมากขึ้น และให้อภัยตัวเองได้มากขึ้น มันเหมือนกับว่า ผมเข้าใจแล้ว และจะมองไปข้างหน้าเพื่อหาทางไปต่อ”

และเขาได้เล่าว่า ในกระบวนการบำบัด ทำให้เขาได้เข้าใจและยอมรับตัวเองมากขึ้น ซึ่งมันเปลี่ยนแปลงวิธีที่เขามองตัวเองและวิธีที่เขาพูดกับตัวเอง จากความรู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองเป็นนั้นมันเป็นเรื่องแย่ เรื่องน่าเวทนา กลายมาเป็นการมองว่ามันโอเคนะกับสิ่งที่ฉันเป็น และจริงๆมันก็เจ๋งออก !

แม้ว่าในท้ายที่สุด Everything Everywhere All At Once จะไม่ได้พูดถึงตัวเอกที่เป็นโรคสมาธิสั้น แต่มันก็ได้เป็นส่วนหนึ่งในการเปลี่ยนแปลงชีวิตของผู้กำกับอย่าง Daniel Kwan ไปตลอดกาล

และถ้าหากใครดูเรื่องนี้แล้ว ก็อาจจะรู้สึกได้ว่า ประสบการณ์การเผชิญกับความยากลำบาก ความโดดเดี่ยว การเยียวยาตัวเอง และการได้รับการประคับประคองจากคนรอบตัว อย่างที่ Daniel เจอมา มันคือแก่นแท้ของหนังเรื่องนี้เลยล่ะค่ะ

The post ผู้กำกับ Everything Everywhere All At Once พบว่าตัวเองเป็นสมาธิสั้นตอนที่เขียนบทหนัง ! appeared first on Cozybara.

เพื่อนๆอาจจะเคยเห็นหน้าผู้ชายคนนี้ผ่านตามาจากที่ไหนสักแห่ง โดยเฉพาะเช้านี้ ที่เขาเพิ่งชนะรางวัล #Oscarในสาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมมาหมาดๆ!

มันน่าทึ่งมากๆเลยค่ะ ที่ Ke Huy Quan หรือ คี ฮุย ควน ผู้ซึ่งห่างหายจากการแสดงไปกว่า 38 ปี! (ก่อนหน้านี้เรียกว่าแทบจะไม่มีใครนึกถึง) เพิ่งได้หวนคืนจอและแสดงผลงานอันน่าจดจำในภาพยนต์ Everything Everywhere All at Once แถมยังกวาดรางวัลนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมจากเวที Golden Globes, SAG Awards และล่าสุดคือ Oscar

หลายคนอาจรู้จักเขามากกว่านั้นจากบทความ บทสัมภาษณ์ และ Speech ที่คีพูดถึงการการกลับมาทำตามฝันอีกครั้งหลังจากล้มเลิกมันไปแล้ว การคว้าโอกาสครั้งที่ 2 และการรอคอยจังหวะเวลาที่เป็นของเรา

ตอนที่เราดูหนังเรื่องนี้ ตัวละครของคีเป็นตัวละครที่เราจำได้แม่นเลยค่ะ เพราะเค้าเป็นตัวแทนของความอ่อนโยน ความใจดี และการยอมรับ ซึ่งการแสดงของเขามันเป็นธรรมชาติมากๆ เหมือนกับบทนี้มันเกิดมาเพื่อเค้าเลย

ซึ่งมันก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เพราะประสบการณ์ต่างๆที่คีเคยเจอและรู้สึกด้วยตัวเองนี่แหละที่ทำให้เขาถ่ายทอดบทนี้ได้อย่างเป็นเนื้อเดียวกันจริงๆ

เมื่อ 39 ปีที่แล้ว Ke Huy Quan เคยเป็นนักแสดงเด็กในหนังดังอย่าง Indian Jones และ The Goonies เขาพยายามต่อยอดอาชีพนักแสดง แต่การสู้ในอุตสาหกรรมภาพยนต์ Hollywood ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยค่ะ โดยเฉพาะกับนักแสดงเอเชีย การจะมีโอกาสอยู่ในจอคือยากมากๆ ยากเสียจนเขาคิดว่าคงไม่มีโอกาสและไม่เหมาะกับการอยู่ในเส้นทางนี้อีกแล้ว จึงผันตัวไปทำงานเบื้องหลังแทน

“หลายปีเหลือเกิน ที่ผมกลัวว่าผมคงทำอะไรมากไปกว่านั้นไม่ได้แล้ว”

คีเชื่อว่าโอกาสที่เขาได้มาตอนเด็กคงเป็นเพราะโชคช่วย และเขาคงไม่มีโอกาสอีกแล้ว

หลายคนก็อาจเคยผ่านช่วงเวลาแบบนี้มาก่อน ตอนที่เราพยายามอย่างเต็มที่ แต่ผลที่ได้มันออกมาไม่สมหวัง จนคิดว่าเราคงไปต่อทางนี้ไม่ได้แล้ว เราอาจจะท้อหรือถอดใจ และเลือกทางที่เหมาะสมกว่าในเวลานั้นแทน

แต่ทุกอย่างก็มีเวลาของมันเสมอ

เวลาที่เราแพลนชีวิตไว้อย่าง บางทีชีวิตก็พาเราไปอย่าง แล้วก็หยิบยื่นอีกอย่างมาให้เรา

แน่นอนว่าการกลับมาในรอบ 38 ปีของคีไม่ได้ง่ายไปซะทั้งหมด เพราะคีต้องเผชิญกับความกลัว ความกังวล และความไม่แน่ใจ

คีเคยให้สัมภาษณ์กับ GQ ไว้ว่า “ตอนที่ถ่ายหนังมีแต่คนเก่งๆดังๆล้อมรอบ ผมรู้สึกเหมือน Panic Attack เลย” และแม้แต่ถ่ายไปแล้ว เขาก็ยังกังวลว่ามันจะดีไม่พอ

แต่การให้โอกาสตัวเอง และการเลือกทำไปแม้จะยังไม่แน่ใจอย่างเต็มที่ ก็นำคีมาที่จุดนี้เนอะ

มันไม่เป็นไร ที่เราอาจจะท้อบ้าง ผิดหวัง กังวล กลัว แต่ทุกสิ่งทั้งดีร้ายในชีวิต ล้วนพาให้เราเป็นเราในวันนี้ แม้ต้องผ่านช่วงเวลาที่เจ็บปวด แต่มันคงจะเป็นอย่างที่ภรรยาของคีบอกค่ะ ว่าเวลาของเราจะมาถึง

สุดท้ายนี้ คีกล่าวไว้ตอนขึ้นรับรางวัล Oscar เพื่อส่งพลังแห่งความฝันไปยังทุกคน

“คุณต้องเชื่อในความฝัน ผมเองก็เกือบจะยอมแพ้ไปแล้ว ถึงทุกคนที่กำลังสู้อยู่ รักษาความฝันของคุณเอาไว้นะ”

The post Ke Huy Quan นักแสดงผู้เคยผิดหวัง สู่ผู้ชนะรางวัล Oscars appeared first on Cozybara.

มีใครได้ดูซีรี่ส์เกาหลีเรื่อง My Liberation Notes แล้วบ้างคะ?

เราเพิ่งดูจบไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้วเอง (ช้ากว่ากระแสไปมาก 555) ชอบในความงดงามละเมียดละไมมากๆ โดยเฉพาะแง่มุมที่หลากหลายของการใช้ชีวิต ในมุมนักจิตวิทยาดูไปแล้วก็เห็นความเชื่อมโยงกับเรื่องสุขภาพจิตในหลายมิติเลยค่ะ

My Liberation Notes เป็นเรื่องของสามพี่น้องมนุษย์เงินเดือน บ้านก็อยู่ไกลจากตัวเมือง ต้องเดินทางนานๆไปทำงาน ใช้ชีวิตไปตามเรื่องตามราวของตัวเอง ไม่แย่แต่ก็ไม่เริ่ดหรู มีความขมขื่นบ้าง เบื่องาน เจ้านายแย่ อยากมีแฟน อยากรวย ไม่ต่างไปจากชีวิตจริงของพวกเรานี่แหละ

ตลอดเวลาในเรื่อง ในฐานะคนดู เราจะได้เฝ้ามองพวกเขาเผชิญเหตุการณ์ต่างๆ ทั้งที่ไม่สมหวัง อึดอัด ไม่พอใจ ซึ่งเค้าก็มักจะตั้งคำถามอยู่เสมอว่า ทำไมชีวิตถึงเป็นแบบนี้ ชีวิตที่เรื่อยๆ ผ่านไปวันๆ ไม่รู้ว่าจะสมหวังเมื่อไหร่ หรือบางครั้งก็ไม่รู้ว่าอยู่ไปทำไม มันจะมีความหมายขึ้นมาบ้างไหมนะ

ฟีลเหมือนจะเป็นซีรี่ส์ดราม่าหนักๆ แต่ไม่ใช่เลยค่ะ ซีรี่ส์มักจะชวนเราตั้งคำถามกับตัวเองและก็ปลอบประโลมเราไปด้วย

เหมือนกับกำลังบอกเราว่า “มันไม่เป็นไรถ้าชีวิตจะเป็นแบบนี้ เธอไม่ได้เผชิญมันอยู่คนเดียวหรอกนะ”

มีตอนหนึ่งที่ตัวละครในเรื่องพูดว่า
“ห้านาทีในหนึ่งวัน แค่ได้หายใจสักห้านาที ก็ทนมีชีวิตต่อไปได้แล้ว”

เวลาที่เราเผชิญเรื่องยากๆ เราอาจจะรู้สึกว่ามันหนักและนานจังนะ ใจเราเฝ้าคิดแต่ว่าเมื่อไหร่มันถึงจะผ่านไปเสียที เราไม่ชอบเอาเสียเลย

ในกระบวนการปรึกษา นักจิตวิทยามักจะชวนให้ผู้รับบริการค่อยๆ take it by step ค่อยๆเดินไปทีละก้าว ค่อยๆลากเส้นต่อจุดไปทีละนิด ค่อยๆทำมันไปวันต่อวันก็ได้ หรือวันต่อวันไม่ไหว ก็มาลองดูแบบชั่วโมงต่อชั่วโมง นาทีต่อนาที

“ผลักดันตัวเองทีละก้าว”

แม้ว่ามันจะยากในตอนแรก
แม้ว่ามันจะไม่ได้ดีทั้งวัน
แค่มีช่วงสั้นๆที่เราได้รู้สึกโอเคบ้าง แค่นั้นก็พอแล้ว

ค่อยๆเติมแรงใจด้านบวกของเราให้แข็งแรงและเติบโตขึ้นทีละนิดๆ แล้ววันหนึ่งเราก็จะสามารถยืดหยัดและโอบรับกับชีวิตหลากรสได้ในที่สุด

ใครที่อยากดู #MyLiberationNotes ยังอยู่ใน Netflix นะคะ จังหวะซีรี่ส์เป็นแบบดูได้เรื่อยๆ ปล่อยใจไม่ต้องกดดัน แล้วจะพบว่ามันเต็มไปด้วยความหมายจริงๆน้าา

The post ค่อยๆผลักดันตัวเองไปทีละก้าว ด้วยการสัมผัสกับสิ่งดีๆเล็กๆน้อยๆในแต่ละวัน appeared first on Cozybara.

มีใครได้ดูเดี่ยว 13 แล้วบ้างน้าา

นอกจากช่วง 30 นาทีสุดท้ายที่กำลังเป็นกระแสแล้ว เราอยากพูดถึงช่วง 7 นาทีสุดท้าย ซึ่งเป็นฉากจบที่แตกต่างออกไปจากครั้งก่อนๆ มีจุดน่าสนใจที่เกี่ยวกับจิตวิทยาที่พวกเราอยากนำมาวิเคราะห์ต่อให้เพื่อนๆได้อ่านกันด้วยค่ะ

ที่บอกว่าเดี่ยว 13 ต่างไปจากครั้งอื่นๆ ก็เพราะว่าคราวนี้มันเป็นการพูดจากสิ่งที่พี่โน้ตได้เรียนรู้จริงๆผ่านประสบการณ์ชีวิต ผ่านช่วงวัย ผ่านการบวช และผ่านการมรณานุสติ

มรณานุสติ เป็นการระลึกถึงความตาย(ซึ่งเป็นสิ่งที่เราหลีกเลี่ยงไม่ได้) และเมื่อเราตระหนักว่าเวลาที่เหลือมีอยู่จำกัด ก็จะทำให้เราอยากใช้เวลาที่มีอยู่ตอนนี้อย่างมีเป้าหมายมากขึ้น คุ้มค่ามากขึ้น

ในบางช่วงพี่โน้ตเล่าให้ฟังไว้ว่า

“ตั้งแต่ผมคิดว่าตัวเองจะมีชีวิตอยู่อีกไม่นานบนโลกใบนี้ มันทำให้ใช้ชีวิตง่ายขึ้นเยอะเลยครับ

มันเสือกเรื่องคนอื่นน้อยลง มีเวลามาเสือกเรื่องตัวเองอย่างลึกซึ้ง แล้วก็ตระหนักอย่างแท้จริงว่า อะไรคือสิ่งที่เราอยากจะทำจริงๆ และอะไรเป็นสิ่งที่เราแค่อยากจะให้คนอื่นเห็นว่าเราทำ ว่าเราเป็น

คนทุกคนมีชุดความสะดวก ชุดความสุข ชุดความสำเร็จต่างกัน เป็นชุดตัดเข้ารูปเฉพาะตัว เราไม่สามารถไปยืมชุดคนอื่นมาใส่ได้

ความตายนั้นมันไม่น่ากลัว ที่น่ากลัวกว่า คือว่าเรามีชีวิตอยู่ แต่เราไม่ได้ใส่ชุดความสุขของเรา ไม่ได้ชุดความสบาย ไม่ได้ใส่ชุดความสะดวกของเรา คือเราต้องทำในสิ่งที่เราไม่ได้รัก

การที่คุณไม่ได้เป็นในสิ่งที่คุณเป็น นั่นคือตายทั้งเป็นนะ”

สิ่งนี้อาจจะตรงใจหลายๆคนที่กำลังรู้สึกเหนื่อยกับการใช้ชีวิตอยู่บนเส้นทางหรือความคาดหวังของคนอื่นอยู่ มันเหนื่อยจริงๆเนอะ

ในทางจิตวิทยาการปรึกษา ก็มีทฤษฎีหนึ่งที่พูดถึงมุมมองแบบนี้ค่ะ คือแนวคิด Existential Therapy หรือ อัตถิภาวนิยม ซึ่งเป็นแนวคิดการบำบัดกึ่งปรัชญาที่พูดถึงเสรีภาพในการเลือกใช้ชีวิตในแบบที่เราให้คุณค่า เช่นเดียวกับที่พี่โน้ตพูดถึงชุดความสุข ชุดความสะดวกในแบบของเรา ที่ตัดมาเฉพาะเพื่อเราคนเดียว

แต่การเลือกเดินบนเส้นทางของตัวเองก็เป็นสิ่งที่ไม่ง่ายเสียทีเดียวนะคะ เพราะแนวคิด Existential มองว่า ในพาร์ตหนึ่งของการตัดสินใจ มักจะเผชิญกับความรู้สึกสับสน ไม่มั่นใจ โดดเดี่ยว กังวลกับผลที่จะตามมาของการตัดสินใจนั้น หรือแม้กระทั่งการรู้สึกไร้ความหมาย ไม่รู้จะเดินไปทางไหน ปะปนอยู่ด้วย

การได้เลือกเดินบนเส้นทางชีวิตของตัวเอง ในรูปแบบของตัวเอง และเป็นตัวเราเอง ไม่ต้องใช้ชีวิตในชุดของใคร มันเป็นเรื่องที่ดีมากเลยล่ะ แต่กว่าจะอยู่บนเส้นทางนั้นได้ ก็คงต้องผ่านการเผชิญกับความสับสนโดดเดี่ยวไม่น้อยเหมือนกัน

พวกเราอยากส่งกำลังใจให้เพื่อนๆที่กำลังหาเส้นทางของตัวเอง และอาจกำลังรู้สึกไม่แน่ใจ ไม่มั่นใจอยู่ ความรู้สึกเหล่านั้นเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้เป็นธรรมดา

กว่าเราจะพบ และลงตัวกับทางเลือกในชีวิต ต้องอาศัยทั้งความพยายามในการฝ่าฝันอุปสรรค การคุยกับตัวเอง การเลือกแล้วและเลือกใหม่ รวมไปถึงต้องอาศัยเวลา

ถ้ายังหาไม่เจอ ยังไปไม่ถึง ก็ไม่เป็นไรเลย อย่าเพิ่งกดดันตัวเอง จนไม่มีความสุขกับชุดที่เรามีอยู่ตอนนี้เลยนะ

The post มุมมองจิตวิทยากับการเลือกใช้ชีวิต และการใส่ชุดความสุขของตัวเอง จากเดี่ยว 13 appeared first on Cozybara.

[มีการเปิดเผยเนื้อหาภาพยนต์]

Everything Everywhere All at Once เป็นภาพยนตร์เกี่ยวกับการเดินทางท่อง Multiverse อีกเรื่องที่ถูกพูดถึงอย่างมากเลยค่ะ ทั้งในแง่ความบ้าคลั่ง ความอาร์ต ความตลก และประเด็นครอบครัวเอเชียที่สอดแทรกมาในหนัง

เล่าคร่าวๆ นี่คือเรื่องของซือเจ๊คนหนึ่งที่พบว่าตัวเองกระโดดไปยังจักรวาลอื่นๆได้ ซึ่งในจักรวาลอื่นๆนั้น เธอก็มีชีวิตที่แตกต่างกันไป ซือเจ๊ต้องรับบทฮีโร่ปราบวายร้าย ในขณะที่ก็ต้องแก้ไขปัญหาครอบครัวไปด้วย

ท่ามกลางความปั่นป่วนทั้งหลาย หนังก็พาเราไปพบกับประเด็นที่ลึกซึ้ง ทั้งการเผชิญกับความคาดหวังของพ่อแม่ ประโยชน์ของการไม่เก่งอะไรสักอย่าง หรือคุณค่าของการเป็นคนใจดี

มีประเด็นหนึ่งที่น่าสนใจมากๆค่ะ นั่นคือการที่ โจบุ ทูพากิจอมวายร้ายในเรื่อง สร้างสิ่งคล้ายหลุมดำที่เรียกว่า เบเกิล ขึ้นมา และถ้าเมื่อไหร่ที่เราเข้าไปในเบเกิล เราจะไม่ต้องรับรู้อะไรอีก ไม่มีอะไร ‘สำคัญ’ อีกต่อไป

โจบุ ทูพากิ คือคนที่ถูกกดดันอย่างหนักให้ทะลุขีดจำกัดจนเดินทางข้ามจักรวาลได้ แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ต้องเผชิญกับความปั่นปวนภายในอย่างหนัก

เพราะต้องอยู่กับอารมณ์ความรู้สึกมากมายจนรู้สึกว่าไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว การกระโจนไปสู่หลุมดำเบเกิล จึงอาจหมายถึงการหลุดพ้น การจบทุกอย่าง การไปสู่ความมืดอันว่างเปล่าหรือความตาย

จอมวายร้ายระดับจักรวาลคนนี้ อาจเป็นตัวแทนของเด็กคนหนึ่งที่ถูกคาดหวังจากครอบครัว ต้องทนรับแรงกดดันมหาศาลจากการ ’ต้องเป็น’ แบบที่ครอบครัวอยากให้เป็น

มีงานวิจัยรวมถึงการศึกษามากมายนะคะที่ยืนยันว่า จริงๆแล้วคนที่ฆ่าตัวตาย ไม่ใช่เพราะอยากจบชีวิต แต่เพราะอยากจบความเจ็บปวด ไม่อยากเหนื่อยอีกต่อไปแล้วต่างหาก

การจะดึงคนที่เข้าไปในเบเกิลออกมา ก็ไม่สามารถทำได้ด้วยตัวคนเดียว แต่ต้องอาศัยคนหลายคนช่วยกัน เช่นเดียวกับกระบวนการที่เราจะช่วยเหลือคนที่มีภาวะซึมเศร้า

การยอมรับ ความเข้าใจ และการรับฟังกันในครอบครัว จะเป็นกำลังสำคัญที่ช่วยดึงให้คนที่เผชิญความรู้สึกเหล่านี้กลับมาได้ เมื่อพวกเขาได้รับรู้ว่ามีใครสักคนที่พร้อมอยู่ข้างๆ ได้รู้ว่ามีใครสักคนรับรู้ และเขาไม่จำเป็นต้องกักเก็บสิ่งหนักหนาเอาไว้คนเดียวอีกแล้ว ความเจ็บปวดที่มีก็อาจค่อยๆเบาลงได้

ท้ายที่สุดแล้ว แม้ว่าชีวิตอาจจะยังขึ้นๆลงๆ หรือมันอาจจะไม่ได้สวยงามในทันที แต่เมื่อมีคนข้างๆที่พร้อมจะเข้าใจ เบเกิลก็อาจไม่ใช่ทางออกเดียวในการรับมือกับความรู้สึกอีกต่อไปนะ

The post Everything Everywhere All at Once : หลุมดำเบเกิล กับการสะท้อนภาวะซึมเศร้า appeared first on Cozybara.

เมื่อเร็วๆนี้เพิ่งได้ไปดูหนัง เรื่อง Fast & Feel Love กันมาค่ะ แล้วก็รู้สึกเชื่อมโยงในหลายประเด็นมากๆ โดยเฉพาะกับตัวละคร “เจ” ที่รับบทโดย ญาญ่า อุรัสยา

นอกจากเรื่องกีฬาเรียงแก้ว (Sport Stacking) เรื่องชีวิตวัย30 และเรื่องความสัมพันธ์แล้ว อีกประเด็นหนึ่งที่อยู่ในหนังตลอดเวลาก็คือเรื่องการไล่ตามความฝัน

“เกา” ไล่ตามความฝันที่อยากจะเล่น Sport Stacking ให้ได้เร็วที่สุดในโลก และหาทางทำเป็นอาชีพให้ได้

‘เจ’ มีความฝันที่จะได้ดูแลและเห็นเกาประสบความสำเร็จ แต่ในขณะเดียวกัน พอถึงจุดหนึ่ง เธอก็อยากมีลูกมีครอบครัว ความฝันของเจเมื่อมองดูแล้ว มันก็ธรรมดามากๆ จนเกาไม่อยากจะเชื่อด้วยซ้ำ ว่านี่คือฝันของเจจริงๆ

ในยุคที่สังคมมักจะส่อง Spotlight ให้คนที่ประสบความสำเร็จ และคำว่าประสบความสำเร็จก็ถูกผูกติดไว้กับค่านิยมบางอย่าง เช่น ต้องมีงานที่ดี ต้องเก่งระดับโลก ต้อง Productive ให้สุด ต้องอายุน้อยร้อยล้าน จนบางทีเราก็รู้สึกว่า ความฝันเล็กๆและธรรมดามันอาจจะยังไม่พอ

ทั้งที่ความจริง การมีฝันธรรมดาแบบเจ ไม่ใช่เรื่องผิด
การมีฝันอยากไปให้สุด อยากประสบความสำเร็จแบบเกา ก็ไม่ใช่เรื่องผิด
หรือแม้แต่การไม่มีฝัน/ยังหามันไม่เจอ ก็ไม่เป็นไร

สิ่งสำคัญคือ การที่เราจะได้มีโอกาสสำรวจความต้องการ/ความฝันที่แท้จริงของตัวเอง และได้เดินตามเส้นทางนั้นอย่างที่เราต้องการจริงๆ โดยไม่จำเป็นต้องอยู่บนเส้นทางของความคาดหวังจากคนอื่น

เราเชื่อว่าทุกความฝันล้วนมีคุณค่า ทุกๆความฝันก็เหมือนต้นไม้ ที่พร้อมจะเติบโตงอกงาม หากได้ดิน น้ำ ลม แดด ที่เหมาะสม รวมถึงมีคนที่คอยช่วยดูแล รดน้ำ พรวนดินให้ความฝันนั้น

อยากส่งกำลังใจให้ทุกคน ไม่ว่าจะฝันเล็ก ฝันใหญ่ หรือกำลังตามหามันอยู่ อยากให้ทุกคนได้เจอเส้นทาง ดิน น้ำ ที่เหมาะกับตัวเองนะคะ

The post มันโอเคนะ ที่เราจะมีความฝันธรรมดาๆ ทุกความฝันสำคัญและสวยงามหมดเลย appeared first on Cozybara.