มีเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยของหนังยอดฮิตและหนังในดวงใจพวกเราอย่าง Everything Everywhere All At Once มาเล่าให้เพื่อนๆฟังกันค่ะ

หนึ่งในผู้กำกับอย่าง Daniel Kwan ได้เล่าว่า ในช่วงแรกๆของการเขียนบทหนังเรื่องนี้ เขาและเพื่อนออกไอเดียกันว่า อยากลองให้นางเอกมีภาวะสมาธิสั้นแบบไม่รู้ตัว เป็นคนที่เสียสมาธิได้ง่าย และทำให้เธอกระโดดไปยังมิติต่างๆใน Multiverse ได้

แต่ Daniel ก็กังวลใจว่า เฮ้ยมันค่อนข้างเป็นเรื่อง Sensitive นะ เขาจึงต้องลอง Google หาข้อมูลเรื่องสมาธิสั้นให้ถูกต้องเสียหน่อย ก่อนจะเริ่มเขียนบทออกมา

Daniel ใช้เวลาจมไปกับการหาข้อมูลจนถึงตี 4 อ่านทุกอย่างที่ขวางหน้าเกี่ยวกับโรคสมาธิสั้น ก่อนที่เขาจะเริ่มน้ำตาไหลออกมา เพราะค้นพบสิ่งที่เชื่อมโยงกับตัวเอง

“อ่าา ตรงจัดเลยย หรือว่าเราก็เป็นโรคสมาธิสั้นวะ”

โรคสมาธิสั้น หรือ ADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) เป็นโรคที่เกี่ยวข้องกับสมาธิ มักจะมีอาการเด่นชัดคือเรื่องของสมาธิที่สั้น เช่น ไม่สามารถจดจ่ออะไรนานๆได้ ทำงานไม่เป็นระเบียบ ไม่ละเอียดรอบคอบ ทำการบ้านไม่ครบ ทำของหาย

หรืออาจจะมีอาการอื่นๆร่วมด้วยเช่น เล่นซน ยุกยิก อยู่ไม่สุข พูดไม่หยุด หุนหันพลันแล่น รอคอยไม่ค่อยได้ เล่นแรง

ซึ่งโรคสมาธิสั้นส่วนมากจะถูกพบในวัยเด็ก เนื่องจากเป็นวัยที่เริ่มเข้าโรงเรียน เริ่มมีความสัมพันธ์กับเพื่อน และด้วยอาการเหล่านี้มักทำให้เด็กที่เป็นโรคสมาธิสั้นเผชิญกับความยากลำบากในการเรียนและการปรับตัวเข้ากับเพื่อน จนอาจกลายเป็นมีภาวะซึมเศร้าหรือวิตกกังวลร่วมด้วย

ถึงอย่างนั้น น้ำตาของ Daniel Kwanก็ไม่ได้หมายถึงความเศร้าเสียใจหรือผิดหวังแต่อย่างใด แต่เขาขยายความว่า มันเหมือนเขาได้เข้าใจตัวเองมากขึ้น

“หรือว่า.. นี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมมีช่วงเวลาที่ยากลำบากในการเรียนและการใช้ชีวิตประจำวันมาตลอด”

“ผมรู้สึกว่า นี่มันเป็นโอกาสที่งดงามจริงๆ ที่จะกลับไปให้อภัยตัวเองในอดีต.. ที่ผ่านมาผมรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่ามาตลอด เพื่อนๆไม่สามารถที่จะพึ่งพาอาศัยผมได้เลย”

การหาข้อมูลเพื่อเขียนบทอาจจะทำให้ Daniel Kwan ได้เริ่มเห็นภาวะสมาธิสั้นที่เขาไม่เคยรู้ตัวมาก่อน แต่สิ่งสำคัญที่เรามักจะย้ำเตือนอยู่เสมอก็คือ “การไม่วินิจฉัยตัวเอง” ค่ะ

หลังจาก Daniel เริ่มค้นพบสิ่งเหล่านี้ มันเป็นจุดเริ่มต้นให้เขาเริ่มเข้าสู่กระบวนการรักษาโดยการไปพบจิตแพทย์ ทานยา และพบนักจิตบำบัด

“การได้รับการวินิจฉัย มันช่วยปลดปล่อยความรู้สึกของการถูกตัดสิน มันทำให้ผมเข้าใจตัวเองมากขึ้น และให้อภัยตัวเองได้มากขึ้น มันเหมือนกับว่า ผมเข้าใจแล้ว และจะมองไปข้างหน้าเพื่อหาทางไปต่อ”

และเขาได้เล่าว่า ในกระบวนการบำบัด ทำให้เขาได้เข้าใจและยอมรับตัวเองมากขึ้น ซึ่งมันเปลี่ยนแปลงวิธีที่เขามองตัวเองและวิธีที่เขาพูดกับตัวเอง จากความรู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองเป็นนั้นมันเป็นเรื่องแย่ เรื่องน่าเวทนา กลายมาเป็นการมองว่ามันโอเคนะกับสิ่งที่ฉันเป็น และจริงๆมันก็เจ๋งออก !

แม้ว่าในท้ายที่สุด Everything Everywhere All At Once จะไม่ได้พูดถึงตัวเอกที่เป็นโรคสมาธิสั้น แต่มันก็ได้เป็นส่วนหนึ่งในการเปลี่ยนแปลงชีวิตของผู้กำกับอย่าง Daniel Kwan ไปตลอดกาล

และถ้าหากใครดูเรื่องนี้แล้ว ก็อาจจะรู้สึกได้ว่า ประสบการณ์การเผชิญกับความยากลำบาก ความโดดเดี่ยว การเยียวยาตัวเอง และการได้รับการประคับประคองจากคนรอบตัว อย่างที่ Daniel เจอมา มันคือแก่นแท้ของหนังเรื่องนี้เลยล่ะค่ะ

The post ผู้กำกับ Everything Everywhere All At Once พบว่าตัวเองเป็นสมาธิสั้นตอนที่เขียนบทหนัง ! appeared first on Cozybara.

เพื่อนๆอาจจะเคยเห็นหน้าผู้ชายคนนี้ผ่านตามาจากที่ไหนสักแห่ง โดยเฉพาะเช้านี้ ที่เขาเพิ่งชนะรางวัล #Oscarในสาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมมาหมาดๆ!

มันน่าทึ่งมากๆเลยค่ะ ที่ Ke Huy Quan หรือ คี ฮุย ควน ผู้ซึ่งห่างหายจากการแสดงไปกว่า 38 ปี! (ก่อนหน้านี้เรียกว่าแทบจะไม่มีใครนึกถึง) เพิ่งได้หวนคืนจอและแสดงผลงานอันน่าจดจำในภาพยนต์ Everything Everywhere All at Once แถมยังกวาดรางวัลนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมจากเวที Golden Globes, SAG Awards และล่าสุดคือ Oscar

หลายคนอาจรู้จักเขามากกว่านั้นจากบทความ บทสัมภาษณ์ และ Speech ที่คีพูดถึงการการกลับมาทำตามฝันอีกครั้งหลังจากล้มเลิกมันไปแล้ว การคว้าโอกาสครั้งที่ 2 และการรอคอยจังหวะเวลาที่เป็นของเรา

ตอนที่เราดูหนังเรื่องนี้ ตัวละครของคีเป็นตัวละครที่เราจำได้แม่นเลยค่ะ เพราะเค้าเป็นตัวแทนของความอ่อนโยน ความใจดี และการยอมรับ ซึ่งการแสดงของเขามันเป็นธรรมชาติมากๆ เหมือนกับบทนี้มันเกิดมาเพื่อเค้าเลย

ซึ่งมันก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เพราะประสบการณ์ต่างๆที่คีเคยเจอและรู้สึกด้วยตัวเองนี่แหละที่ทำให้เขาถ่ายทอดบทนี้ได้อย่างเป็นเนื้อเดียวกันจริงๆ

เมื่อ 39 ปีที่แล้ว Ke Huy Quan เคยเป็นนักแสดงเด็กในหนังดังอย่าง Indian Jones และ The Goonies เขาพยายามต่อยอดอาชีพนักแสดง แต่การสู้ในอุตสาหกรรมภาพยนต์ Hollywood ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยค่ะ โดยเฉพาะกับนักแสดงเอเชีย การจะมีโอกาสอยู่ในจอคือยากมากๆ ยากเสียจนเขาคิดว่าคงไม่มีโอกาสและไม่เหมาะกับการอยู่ในเส้นทางนี้อีกแล้ว จึงผันตัวไปทำงานเบื้องหลังแทน

“หลายปีเหลือเกิน ที่ผมกลัวว่าผมคงทำอะไรมากไปกว่านั้นไม่ได้แล้ว”

คีเชื่อว่าโอกาสที่เขาได้มาตอนเด็กคงเป็นเพราะโชคช่วย และเขาคงไม่มีโอกาสอีกแล้ว

หลายคนก็อาจเคยผ่านช่วงเวลาแบบนี้มาก่อน ตอนที่เราพยายามอย่างเต็มที่ แต่ผลที่ได้มันออกมาไม่สมหวัง จนคิดว่าเราคงไปต่อทางนี้ไม่ได้แล้ว เราอาจจะท้อหรือถอดใจ และเลือกทางที่เหมาะสมกว่าในเวลานั้นแทน

แต่ทุกอย่างก็มีเวลาของมันเสมอ

เวลาที่เราแพลนชีวิตไว้อย่าง บางทีชีวิตก็พาเราไปอย่าง แล้วก็หยิบยื่นอีกอย่างมาให้เรา

แน่นอนว่าการกลับมาในรอบ 38 ปีของคีไม่ได้ง่ายไปซะทั้งหมด เพราะคีต้องเผชิญกับความกลัว ความกังวล และความไม่แน่ใจ

คีเคยให้สัมภาษณ์กับ GQ ไว้ว่า “ตอนที่ถ่ายหนังมีแต่คนเก่งๆดังๆล้อมรอบ ผมรู้สึกเหมือน Panic Attack เลย” และแม้แต่ถ่ายไปแล้ว เขาก็ยังกังวลว่ามันจะดีไม่พอ

แต่การให้โอกาสตัวเอง และการเลือกทำไปแม้จะยังไม่แน่ใจอย่างเต็มที่ ก็นำคีมาที่จุดนี้เนอะ

มันไม่เป็นไร ที่เราอาจจะท้อบ้าง ผิดหวัง กังวล กลัว แต่ทุกสิ่งทั้งดีร้ายในชีวิต ล้วนพาให้เราเป็นเราในวันนี้ แม้ต้องผ่านช่วงเวลาที่เจ็บปวด แต่มันคงจะเป็นอย่างที่ภรรยาของคีบอกค่ะ ว่าเวลาของเราจะมาถึง

สุดท้ายนี้ คีกล่าวไว้ตอนขึ้นรับรางวัล Oscar เพื่อส่งพลังแห่งความฝันไปยังทุกคน

“คุณต้องเชื่อในความฝัน ผมเองก็เกือบจะยอมแพ้ไปแล้ว ถึงทุกคนที่กำลังสู้อยู่ รักษาความฝันของคุณเอาไว้นะ”

The post Ke Huy Quan นักแสดงผู้เคยผิดหวัง สู่ผู้ชนะรางวัล Oscars appeared first on Cozybara.

[มีการเปิดเผยเนื้อหาภาพยนต์]

Everything Everywhere All at Once เป็นภาพยนตร์เกี่ยวกับการเดินทางท่อง Multiverse อีกเรื่องที่ถูกพูดถึงอย่างมากเลยค่ะ ทั้งในแง่ความบ้าคลั่ง ความอาร์ต ความตลก และประเด็นครอบครัวเอเชียที่สอดแทรกมาในหนัง

เล่าคร่าวๆ นี่คือเรื่องของซือเจ๊คนหนึ่งที่พบว่าตัวเองกระโดดไปยังจักรวาลอื่นๆได้ ซึ่งในจักรวาลอื่นๆนั้น เธอก็มีชีวิตที่แตกต่างกันไป ซือเจ๊ต้องรับบทฮีโร่ปราบวายร้าย ในขณะที่ก็ต้องแก้ไขปัญหาครอบครัวไปด้วย

ท่ามกลางความปั่นป่วนทั้งหลาย หนังก็พาเราไปพบกับประเด็นที่ลึกซึ้ง ทั้งการเผชิญกับความคาดหวังของพ่อแม่ ประโยชน์ของการไม่เก่งอะไรสักอย่าง หรือคุณค่าของการเป็นคนใจดี

มีประเด็นหนึ่งที่น่าสนใจมากๆค่ะ นั่นคือการที่ โจบุ ทูพากิจอมวายร้ายในเรื่อง สร้างสิ่งคล้ายหลุมดำที่เรียกว่า เบเกิล ขึ้นมา และถ้าเมื่อไหร่ที่เราเข้าไปในเบเกิล เราจะไม่ต้องรับรู้อะไรอีก ไม่มีอะไร ‘สำคัญ’ อีกต่อไป

โจบุ ทูพากิ คือคนที่ถูกกดดันอย่างหนักให้ทะลุขีดจำกัดจนเดินทางข้ามจักรวาลได้ แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ต้องเผชิญกับความปั่นปวนภายในอย่างหนัก

เพราะต้องอยู่กับอารมณ์ความรู้สึกมากมายจนรู้สึกว่าไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว การกระโจนไปสู่หลุมดำเบเกิล จึงอาจหมายถึงการหลุดพ้น การจบทุกอย่าง การไปสู่ความมืดอันว่างเปล่าหรือความตาย

จอมวายร้ายระดับจักรวาลคนนี้ อาจเป็นตัวแทนของเด็กคนหนึ่งที่ถูกคาดหวังจากครอบครัว ต้องทนรับแรงกดดันมหาศาลจากการ ’ต้องเป็น’ แบบที่ครอบครัวอยากให้เป็น

มีงานวิจัยรวมถึงการศึกษามากมายนะคะที่ยืนยันว่า จริงๆแล้วคนที่ฆ่าตัวตาย ไม่ใช่เพราะอยากจบชีวิต แต่เพราะอยากจบความเจ็บปวด ไม่อยากเหนื่อยอีกต่อไปแล้วต่างหาก

การจะดึงคนที่เข้าไปในเบเกิลออกมา ก็ไม่สามารถทำได้ด้วยตัวคนเดียว แต่ต้องอาศัยคนหลายคนช่วยกัน เช่นเดียวกับกระบวนการที่เราจะช่วยเหลือคนที่มีภาวะซึมเศร้า

การยอมรับ ความเข้าใจ และการรับฟังกันในครอบครัว จะเป็นกำลังสำคัญที่ช่วยดึงให้คนที่เผชิญความรู้สึกเหล่านี้กลับมาได้ เมื่อพวกเขาได้รับรู้ว่ามีใครสักคนที่พร้อมอยู่ข้างๆ ได้รู้ว่ามีใครสักคนรับรู้ และเขาไม่จำเป็นต้องกักเก็บสิ่งหนักหนาเอาไว้คนเดียวอีกแล้ว ความเจ็บปวดที่มีก็อาจค่อยๆเบาลงได้

ท้ายที่สุดแล้ว แม้ว่าชีวิตอาจจะยังขึ้นๆลงๆ หรือมันอาจจะไม่ได้สวยงามในทันที แต่เมื่อมีคนข้างๆที่พร้อมจะเข้าใจ เบเกิลก็อาจไม่ใช่ทางออกเดียวในการรับมือกับความรู้สึกอีกต่อไปนะ

The post Everything Everywhere All at Once : หลุมดำเบเกิล กับการสะท้อนภาวะซึมเศร้า appeared first on Cozybara.