มีคำถามหนึ่งที่เพื่อนๆอาจจะเคยสงสัยกันบ่อยๆค่ะ นั่นคือไปทำแบบทดสอบซึมเศร้ามาจากในเน็ต แล้วได้คะแนนสูงมาก แบบนี้ถือว่าเป็นโรคซึมเศร้าหรือเปล่า

จริงๆแล้วแบบทดสอบซึมเศร้าในอินเตอร์เน็ตที่เราทำส่วนใหญ่ มักจะมีชื่อเรียกสั้นๆว่า “9Q” ค่ะ ประกอบไปด้วยคำถาม 9 ข้อที่เกี่ยวกับอาการเวลาที่เราเศร้า แบบวัดนี้ถูกพัฒนามาจากแบบประเมิน Patient Health Questionnaire หรือ PHQ-9 จากต่างประเทศ ซึ่งได้รับความนิยมเนื่องจากใช้ง่ายและรวดเร็ว

เวลาที่เราทำแบบทดสอบนี้เสร็จก็จะมีคะแนนออกมา แล้วก็นำคะแนนที่ได้ไปเทียบกับเกณฑ์ค่ะ ว่าความเศร้าของเราอยู่ในระดับไหน

แต่การได้คะแนนสูงก็ไม่ได้แปลว่าเราเป็นโรคซึมเศร้าทันทีนะคะ

เพราะหากเราดูที่ข้อคำถามก็จะพบว่า หลายๆอาการที่แบบทดสอบถามเรานั้น มัน “เป็นอาการที่เกิดขึ้นได้เมื่อเรากำลังเศร้าทั่วๆไป” ไม่ว่าจะเศร้าจากเรื่องใดก็ตาม เช่น เวลาที่เศร้าเราก็อาจจะกินไม่ได้ นอนไม่หลับ รู้สึกเหนื่อยง่ายอยู่แล้วใช่ไหมคะ

แปลว่าหากเรากำลังเศร้าอยู่และมาทำแบบสอบถาม ก็มีแนวโน้มที่คะแนนจะขึ้นสูง โดยไม่จำเป็นว่าจะต้องเป็นโรคซึมเศร้าก็ได้

ดังนั้นอีกเกณฑ์ที่ต้องใช้พิจารณาร่วมด้วยก็คือเรื่องของ “เวลา” เพราะความเศร้าทั่วๆไปบางเรื่อง ผ่านไปสักพักมันก็ดีขึ้นได้ หายเองได้ แต่ความเศร้าที่รุนแรง เข้มข้น จนเป็นภาวะ หรือเป็นโรค อาจจะอยู่กับเราอย่างยาวนาน

ในแบบทดสอบจึงให้เราได้สำรวจตัวเองในช่วง 2 สัปดาห์ที่ผ่านมา ว่ามีอาการดังกล่าวเกิดขึ้นบ่อยแค่ไหน เพื่อดูในมิติของระยะเวลาและความถี่ควบคู่ไปกับอาการด้วยค่ะ

แต่ถึงความเศร้าที่เกิดขึ้นจะกระทบเราในหลายมิติ และเป็นมานานเกินกว่า 2 สัปดาห์ ทำแบบทดสอบแล้วคะแนนก็ขึ้นสูง เราก็ยังไม่ควรแปะป้ายตัวเองว่าเป็นโรคซึมเศร้าอยู่ดีนะ

แบบทดสอบที่เราทำได้ด้วยตนเองมีหน้าที่เป็นแบบประเมินตัวเองเบื้องต้น เป็นเหมือนก้าวแรกให้เรากลับมาตระหนักรู้ได้ชัดขึ้น แต่เราไม่สามารถและไม่ควรวินิจฉัยโรคด้วยตัวเอง

หากทำแล้วคะแนนขึ้นสูง ก็เป็นสัญญาณที่สะท้อนว่าช่วงนี้ไม่ค่อยโอเคเลย แนะนำให้มาปรึกษาผู้เชี่ยวชาญหากต้องการการรับฟังและพูดคุย อาจจะลองเลือกพบนักจิตวิทยา หรือหากต้องการการวินิจฉัยก็สามารถพบจิตแพทย์ได้ เพื่อค่อยๆหาทางดูแลรับมือความเศร้าที่เกิดขึ้น แทบทุกความเศร้าต่างมีที่มาที่ไป สามารถเข้าใจได้และจัดการได้นะ

The post ทำแบบทดสอบซึมเศร้าแล้วคะแนนขึ้นสูง ถือว่าเป็นโรคซึมเศร้าไหม? ต้องทำยังไงดี? appeared first on Cozybara.

Trigger Warning : บทความนี้มีเนื้อหาที่พูดถึงการฆ่าตัวตายและการทำร้ายตัวเอง

จากประสบการณ์การเป็นนักจิตวิทยาการปรึกษา ทำให้เราได้คุยกับคนที่มีความคิดอยากฆ่าตัวตาย/อยากทำร้ายตัวเอง และได้เห็นว่าหลายๆคนได้ผ่านอะไรมามากมายในชีวิต ต่อสู้มาอย่างยาวนาน มีความรู้สึกเศร้า เหนื่อยล้า หมดหวัง ไม่มีหนทาง สะสมมาเรื่อยๆ

ในโลกของเขา การฆ่าตัวตายหรือทำร้ายตัวเอง หมายถึงอะไรมากกว่าความตาย

บางครั้ง มันหมายถึงทางออกเดียวที่เขามองว่าเหลืออยู่ตอนนี้
บางครั้ง มันคือความรู้สึกเหนื่อยจนไม่อยากทนกับมันอีกแล้ว อยากหายไป จะได้ไม่ต้องรับรู้อะไรอีก
บางครั้ง มันเป็นวิธีที่ใช้รับมือกับอารมณ์และความคิดที่หนักหน่วง แม้ว่าจริงๆจะไม่อยากทำแบบนั้นก็ตาม

การฆ่าตัวตายไม่ใช่แค่การคิดสั้นๆ แต่เป็นความคิดที่อยู่กับเขามาอย่างยาวนาน

ซึ่งเกี่ยวพันกับทั้งเรื่องของ “สถานการณ์” และ “อารมณ์” เช่น การถูกกระตุ้นด้วยสถานการณ์ที่กระทบจิตใจหนักๆหรือซ้ำๆ จนอาจนำไปสู่ความรู้สึกผิดหวังในตัวเอง หรือความรู้สึกสิ้นหวังต่อสถานการณ์

คนนอกอาจรับรู้เพียงสถานการณ์เดียว และเข้าใจว่าคนๆนั้นคิดสั้น เลือกตัดปัญหาด้วยความตาย แต่ความจริงแล้วเขาต้องผ่านความคิด ความรู้สึก การพยายามรับมือกับสิ่งต่างๆ และความพยายามดูแลตัวเองมาอย่างมากมาย

เราไม่ได้เขียนบทความนี้เพื่อสนับสนุนการทำร้ายตัวเอง แต่อยากชวนให้เห็นอีกมุมที่ลึกๆว่า คนที่มีความคิดอยากฆ่าตัวตายรู้สึกอย่างไรนะคะ

สิ่งที่ทุกคนจะมีส่วนช่วยป้องกันการฆ่าตัวตายได้ เริ่มต้นที่การไม่ตัดสินว่า “ทำไมถึงคิดสั้น” ไม่ตัดสินความทุกข์ของกันและกันไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ และหันกลับมาเข้าใจที่มาที่ไปและความหนักหนาที่คนๆหนึ่งต้องเผชิญ

หากคนใกล้ตัวเราดูเปลี่ยนไป เช่น แยกตัวจากคนอื่นมากขึ้น สมาธิ/การกิน/การนอนเปลี่ยนไป การเรียนการทำงานเริ่มมีปัญหา พูดหรือโพสเกี่ยวกับความตายบ่อยๆ เช่น ไม่อยากอยู่แล้ว สั่งลา หรือการพูดทิ้งท้ายในเชิง เดี๋ยวทุกอย่างก็จบแล้ว

เหล่านี้อาจเป็นสัญญาณให้เราเขยิบเข้ามาดูแลคนใกล้ชิดให้มากขึ้น ในฐานะคนใกล้ตัว ลองเริ่มจากการเข้าไปพูดคุย ถามไถ่ รับฟัง อยู่ข้างๆกัน โดยยังไม่ต้องรีบแนะนำหาทางออกอะไร ยังไม่ต้องรีบตัดสินหรือวินิจฉัยใดๆ

ในช่วงเวลาแห่งความยากลำบาก แค่มีคนอยู่ข้างๆกันๆ รับฟังกัน เกื้อกูลกันไปในฐานะมนุษย์คนหนึ่งที่ต่างก็อยู่บนเส้นทางของความทุกข์เช่นเดียวกัน ก็เป็นกำลังใจที่สำคัญมากๆแล้วนะ

#วันป้องกันการฆ่าตัวตายโลก
#WorldSuicidePreventionDay

The post การฆ่าตัวตาย ไม่ใช่การคิดสั้น : 10 กันยายน วันป้องกันการฆ่าตัวตายโลก appeared first on Cozybara.

[มีการเปิดเผยเนื้อหาภาพยนต์]

Everything Everywhere All at Once เป็นภาพยนตร์เกี่ยวกับการเดินทางท่อง Multiverse อีกเรื่องที่ถูกพูดถึงอย่างมากเลยค่ะ ทั้งในแง่ความบ้าคลั่ง ความอาร์ต ความตลก และประเด็นครอบครัวเอเชียที่สอดแทรกมาในหนัง

เล่าคร่าวๆ นี่คือเรื่องของซือเจ๊คนหนึ่งที่พบว่าตัวเองกระโดดไปยังจักรวาลอื่นๆได้ ซึ่งในจักรวาลอื่นๆนั้น เธอก็มีชีวิตที่แตกต่างกันไป ซือเจ๊ต้องรับบทฮีโร่ปราบวายร้าย ในขณะที่ก็ต้องแก้ไขปัญหาครอบครัวไปด้วย

ท่ามกลางความปั่นป่วนทั้งหลาย หนังก็พาเราไปพบกับประเด็นที่ลึกซึ้ง ทั้งการเผชิญกับความคาดหวังของพ่อแม่ ประโยชน์ของการไม่เก่งอะไรสักอย่าง หรือคุณค่าของการเป็นคนใจดี

มีประเด็นหนึ่งที่น่าสนใจมากๆค่ะ นั่นคือการที่ โจบุ ทูพากิจอมวายร้ายในเรื่อง สร้างสิ่งคล้ายหลุมดำที่เรียกว่า เบเกิล ขึ้นมา และถ้าเมื่อไหร่ที่เราเข้าไปในเบเกิล เราจะไม่ต้องรับรู้อะไรอีก ไม่มีอะไร ‘สำคัญ’ อีกต่อไป

โจบุ ทูพากิ คือคนที่ถูกกดดันอย่างหนักให้ทะลุขีดจำกัดจนเดินทางข้ามจักรวาลได้ แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ต้องเผชิญกับความปั่นปวนภายในอย่างหนัก

เพราะต้องอยู่กับอารมณ์ความรู้สึกมากมายจนรู้สึกว่าไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว การกระโจนไปสู่หลุมดำเบเกิล จึงอาจหมายถึงการหลุดพ้น การจบทุกอย่าง การไปสู่ความมืดอันว่างเปล่าหรือความตาย

จอมวายร้ายระดับจักรวาลคนนี้ อาจเป็นตัวแทนของเด็กคนหนึ่งที่ถูกคาดหวังจากครอบครัว ต้องทนรับแรงกดดันมหาศาลจากการ ’ต้องเป็น’ แบบที่ครอบครัวอยากให้เป็น

มีงานวิจัยรวมถึงการศึกษามากมายนะคะที่ยืนยันว่า จริงๆแล้วคนที่ฆ่าตัวตาย ไม่ใช่เพราะอยากจบชีวิต แต่เพราะอยากจบความเจ็บปวด ไม่อยากเหนื่อยอีกต่อไปแล้วต่างหาก

การจะดึงคนที่เข้าไปในเบเกิลออกมา ก็ไม่สามารถทำได้ด้วยตัวคนเดียว แต่ต้องอาศัยคนหลายคนช่วยกัน เช่นเดียวกับกระบวนการที่เราจะช่วยเหลือคนที่มีภาวะซึมเศร้า

การยอมรับ ความเข้าใจ และการรับฟังกันในครอบครัว จะเป็นกำลังสำคัญที่ช่วยดึงให้คนที่เผชิญความรู้สึกเหล่านี้กลับมาได้ เมื่อพวกเขาได้รับรู้ว่ามีใครสักคนที่พร้อมอยู่ข้างๆ ได้รู้ว่ามีใครสักคนรับรู้ และเขาไม่จำเป็นต้องกักเก็บสิ่งหนักหนาเอาไว้คนเดียวอีกแล้ว ความเจ็บปวดที่มีก็อาจค่อยๆเบาลงได้

ท้ายที่สุดแล้ว แม้ว่าชีวิตอาจจะยังขึ้นๆลงๆ หรือมันอาจจะไม่ได้สวยงามในทันที แต่เมื่อมีคนข้างๆที่พร้อมจะเข้าใจ เบเกิลก็อาจไม่ใช่ทางออกเดียวในการรับมือกับความรู้สึกอีกต่อไปนะ

The post Everything Everywhere All at Once : หลุมดำเบเกิล กับการสะท้อนภาวะซึมเศร้า appeared first on Cozybara.